Wendelland

Natuurpuntwandeling gemaakt, heerlijk met het hoofd in de buitenlucht.
Langzaam rijpt in ons hoofd de zekerheid dat we onze ooit mislukte voettocht van Larche naar Nice met succes maken ;o)) Toen hadden we alles prettig geregeld, alleen jammer dat ik voor 't eerst in mijn leven een huidaandoening kreeg... onder mijn voeten! Toch maar gestart maar toen ik 's avonds mijn schoenen nietsvermoedend uitdeed was meteen duidelijk dat ik een tijdje niet zou stappen. Dat moeten we toch even gaan rechtzetten hoor! In 2005?

Vroeger was ik een fervente wandelaar. De geboorte van mijn dochter deed me dat even vergeten maar nu steekt de passie de kop weer stevig op. Gisteren wandelkaarten gaan kopen in het gemeentehuis, ik woon hier nu drie jaar in een wandelgebied waar ik nog niks verkend heb! Maar meteen de ongeveer zeven kilometer naar huis gestapt en ik waande me meteen op vakantie. Het was dan ook een hoogzomerse dag daar in het veld. Buiten. Wij hebben geen tuin dus 'buitenkomen' wil zeggen 'weg van huis'. Niks onkruid uitdoen, niks kersen plukken in de tuin,... Ik sprak een hooiende boer aan of hij er iets aan had als ik op mijn vrije dag -morgen- zou komen helpen. "Nee, eigenlijk niet". Jammer. Aan de volgende boer zei ik maar meteen dat ik geen geld hoef, dat ik gewoon buiten wil werken. (Zwoegen, zweten, achteraf drie dagen spierpijn hebben). Zijn dochter was meteen enorm blij want haar zolder moest dringend opgerommeld worden. Hm, nee, ik wil b u i t e n  zijn. In de lucht, in de zuurstof, zonne-energie opdoen. Okee, ze kon buiten ook wel wat verzinnen want ze hadden 25 bomen gerooid en die gaan we morgen zagen. Praktisch gezien worden het maar een kleine twee uurtjes in de namiddag (ik zal er nog blij om zijn wellicht) maar ik kijk ernaar uit. Ik was voor haar heel welkom, ze was enorm enthousiast, ze is haar man pas verloren en krijgt het werk niet gedaan. Het afscheid: "Kom ik vrijdag dus wat bij je zagen ;o)" Ga ik in de voormiddag lekker een wandeling doen. Het wordt dan wel geen hooien of zo, maar toch lekker fysiek. Op mijn werk dient mijn lichaam alleen maar om mijn hersenen te transporteren. En dat is het beu, het wil erkenning. Vandaar.

Zo, ik ben weer op de wereld, vanaf nu hopelijk meer (mezelf) dan ooit tevoren.

En kan ik nu dan
nieuwe regels
beginnen?

en als het dan nog niet klopt is 't voor een andere keer!Vlaamse OperaGelukt?

Poging tot plaatsen van link, niet lachen als 't mislukt ;o))Ben zelf benieuwd:

Gisteren voor het eerst in mijn leven naar een opera geweest: 'Idomeneo' van Mozart, in de Vlaamse Opera in Antwerpen. Wat een heerlijke ervaring was dat! Dat was het sowieso al wegens 'iets nieuws', en live is duidelijk echter dan een cd. Wat hield me al die tijd tegen? Als kind vond ik van die volwassen ontwikkelde stemmen afschuwelijk, ik hield meer van heldere rechte stemmen zoals die in oude muziek vaak te horen zijn. Intussen heb ik als onderdeel van mijn opleiding ook zanglessen gekregen en begrijp ik dat ik die ontwikkeling niet moet zijn als onnatuurlijk maar als 'uitgebreide natuurlijkheid', net zoals een topatleet ook niet onnatuurlijk is. Verder hield de kostprijs me tegen (de eerste keer wou ik echt op een optimale plaats zitten, maar eigenlijk is het wel betaalbaar als je met een mindere plaats tevreden bent) en het vervoer. Laatste trein naar huis was geen probleem, de aansluiting in Brussel werd verzekerd. Dus: die drempel is verlaagd, gelukkig maar, ze gaan me nog vaak zien!

Net met Peter naar 'Pole' van Stockhausen geweest. 'Must voor avontuurlijke oren', yes indeed. 't was in 't Stuk, in het kader van Kulturama.Peter hield het algauw voor bekeken/gehoord, ik ben gebleven om me af te vragen wat ik daar deed en kwam tot het volgende:*ik ben nieuwsgierig, ook al staat wat me hoort me niet erg aan*Ik ben niet van plan nog ooit naar iets van Stockhausen te gaan luisteren/kijken dus moet ik het nu helemaal meemaken om een volledige ervaring te hebben*Valt zulke muziek überhaupt te beluisteren als je het niet kan zien ontstaan? Ik zou er thuis niet naar blijven luisteren* Zo'n ikoon uit de muziekgeschiedenis moet regelmatig uitgevoerd worden. Hij heeft grenzen afgetast en maar meteen verlegd, misschien wel tot het uiterste. Het resultaat is niet mooi maar wel interessant, reden genoeg voor mij om er eens naartoe te gaan!*Er gingen veel mensen weg, veel anderen keken met vragende blik rond: "Vinden die dat nu echt schoon?" leken ze te vragen. En "Ik wil hier ook weg!" Zelf wou ik helemaal niet weg, al was ik wel blij toen ik op een monitor zag dat het nog maar 21' ging duren.*Het was zeer professioneel uitgevoerd, dat doet ook wel eens deugd*Ik heb er dus van genoten, zij het niet om de muzikale schoonheid. Grappig eigenlijk, zo heb ik nog eens iets om over te denken.

Nou moe, wat een paar dagen 'vriendinnen' (nieuw werkwoord) toch met een mens kan aanrichten, ik ben weer helemaal mijn zelve zelf. De leuke dan ;o) Dinsdag vriendin K. (http://www.student.kuleuven.ac.be/%7Em8716245/) die ik véél te lang niet live gezien had. Vandaag een hele dag verlof genomen samen met twee koorvriendinnen. De bedoeling was dat we wat cultureels en sportiefs gingen doen maar de straffe oorontsteking van A. liet ons een hele dag gezellig in huis zijn. Muppetshow, Casablanca en een paar gezelschapsspellen. Wat een simpele dag maar zo heerlijk! Daarna drie uur erover gedaan van Mechelen naar huis... met de trein. Dan gokt ne mens er al eens op de laatste bus naar huis te halen, kan ie te voet de 4,5 km naar huis doen... Ik ga er niet over zeuren want ik heb er geweldig van genoten! Het weer was super, en ik had de wind mee ;o) Zo, nu ben ik rustig genoeg om de beddebak in te kruipen bij mijn snookerfanaat.

Mijn dochter is echt super! Ze kan zo blij zijn, zo dankbaar, zo happy! En nu krijgt ze nog tact ook. We stonden in de Hema voor een badpakje, zij koos een leuk zwembroekje, ik vond een badpakje dat ik veel mooier vond. (Voor wie was het eigenlijk hè?!) Ikke: "Vind je dit ècht niet mooier?" Zegt ze: "Weet je wat, kies jij maar, echt mama, jij mag kiezen." Met zo'n blik daarbij van 'dit ga ik mijn mama nu eens gunnen zie.' En dus koos ik helemaal vertederd voor het zwembroekje ;o) Allebei blij. Allebleij.Gisteren haalde ik haar af aan de schoolpoort, ik was twee uur vroeger naar huis gekomen en zo hoefde ze niet naar de opvang. Ze gaat wel graag naar de opvang hoor, maar thuis vindt ze gelukkig nog steeds leuker. Ze sprong echt een gat in de lucht en het doet zo'n plezier om te zien hoe gelukkig je ze maakt. Thuis gezellig samen gepuzzeld en spelletjes gespeeld, na een uurtje begon ze toch even de frustraties eruit te huilen, de speelplaats is toch echt wel vermoeiend voor (kleine) kinderen, er lopen altijd wel een paar duwers tussen. Zo gaat dat nu eenmaal. Of: "Ze wilden spelen van K3 en dat doe ik niet graag en dus had ik niemand om mee te spelen." Mooi dat ze het niet tegen haar zin toch maar deed. Ze heeft een hekel aan K3 (spontaan zo gekomen hoor!) behalve op de video van 'De drie biggetjes'. Zal wel zijn omdat ze dan een verhaal hebben ;o)Ze is een heerlijke meid met een sterke persoonlijkheid en ze vindt haar weg in de wereld. We moeten wel wat helpen hier en daar maar het is ontzettend fascinerend om te zien hoe het als vanzelf gaat. Amper 4,5 jaar op de wereld en er al zo deel van. Tot zover de ode aan mijn dochter!

Vanmorgen in 't station kreeg ik een pakje papieren zakdoekjes, ik kreeg het van... een heel groot pakje papieren zakdoekjes.

Sneeuw. Sneeuw. Sneeuw.Wat heeft het deugd gedaan, die koude neus. Het te laat komen op het werk door sneeuw, sneeuw,sneeuw.Liep ik daar met mijn dochter van vier heerlijk te genieten en te lachen en te giechelen. Heerlijke kou. (Tevergeefs hopen op een ijslaag van minstens acht centimeter om te gaan schaatsen op de Damse Vaart... Maar ja, dat is iets wat je toch niet echt verwacht dus kan het ook niet hard tegenvallen.)*Mijn openheid is weer zo goed als hersteld, ik kon weer met een oprechte glimlach naar de mensen toe. Goed zo. Zingen zal dan ook wel weer lukken. Dat was ik even kwijt. Iemand anders (leez747.blogspot.com) heeft het mooi verwoord voor mij: "Bach zingen was niet mogelijk. Bach is een te directe lijn naar binnen. Te hevig, te overweldigend. Hij troost als hij gezongen wordt, maar pas nadat de deur geopend is en ziel en zaligheid en duistere nissen van het innerlijk zijn getoond. Dat vereist moed en lef van de mens die hem zingt. Dat is de kunst. De kunst van het openen. De kunst van het zingen." Bach is daar inderdaad te sterk voor. Ik kan ook geen Bach spelen op een valse piano. Bach moet loepzuiver zijn.*Positiva van de dag (zoals ik al eerder vermeldde is de bedoeling hiervan dat ik mijn dag met positieve gedachten afsluit): Weer opgewekt dus, innerlijk tot een aanvaardbare rust gekomen*Lekker druk in de bib vanaf het tweede uur*Heerlijk met Nele geluierd nadat ik haar van school haalde. Voor het slapengaan nog een spelletje gespeeld en een boekje gelezen ("Slimme Lotje" van Lieve Baeten, (http://www.clavis.be/boek.asp?id=451&auteurid=131) heerlijk boek, helemaal als je weet dat deze realisatie een posthuum eerbetoon is van haar zoon).*Nog een alt gevonden voor ons volgende project 'Debarim' (passiecantate van Kurt Bikkembergs)*Gewoon: WEER BLIJ!***

Lekker hard gewerkt in de bib. Zo'n zalig hels tempo waardoor de tijd niet lijkt te bestaan. Asjeblief, dankjewel, "ik zie dat je lidgeld verlopen is, een verlenging kost €2,48" enblablablazovoort. Soms wat mensen intomen ("Excuseer mevrouw, wil u even wachten, ik ben nog met deze meneer bezig."), soms wat aansporen, het ligt me wel voor een paar uur! Donderdag was het het tegenovergestelde, ik heb toen van ellende en frustratie drie overuren opgenomen. Ik was al zo in de war, moest ik daar nog staan duimdraaien ook, samen met twee collega's. Ik had geen zin me nog drie uur steeds nuttelozer te gaan voelen! * Ons nieuw bed staat in elkaar: eindelijk een bed i.p.v. een lattenbodem op steuntjes! Ze hadden ons verteld dat er een lattenbodem bij het bed zat, maar dat was toch niet waar. Waarom zeggen ze het dan? De laatste twee weken hebben ze ons zo drie keer liggen gehad, we gaan echt geloven dat ze als ze iets niet weten, antwoorden wat het best verkoopt. Onlangs zegden we onze telefoonlijn af en kochten we elk een gsm. Eerst hebben we uitdrukkelijk gevraagd of we een ADSL-lijn konden hebben zonder telefoonabonnement. "Ja hoor, geen probleem, vanaf maandag is je telefoonlijn buiten gebruik." Een week na die maandag toch maar eens gebeld met Belgacom want de telefoon deed het nog steeds: blijkt dat we een ander soort abonnement hebben, een goedkoper abonnement waarbij telefoneren wel duurder is. Waarom zeggen ze dat niet gewoon? Omdat die verkopers zelf niet weten wat ze doen? Moet ik zo gaan denken? Omdat de telefoonlijn zo snel buiten gebruik ZOU zijn, vroegen we of ons nieuw nummer vermeld kon worden als iemand het oude nummer draaide. "Ja hoor, geen probleem, bel naar dit nummer en daar helpen ze je verder." Dus vonden we het goed dat de telefoonlijn meteen verbroken werd. Blijkt dat die sevice €25 per maand kost. Nou zeg, wederom dankjewel! De cd van ons koor wordt o.a. via mij verkocht, zou ik zoveel moeten betalen voor die paar cd's die nu nog verkocht worden via mijn telefoon! (Niet dat ze zo weinig verkopen maar ze zijn al een paar maanden 'uit') * Enfin, dit terzijde, het zal ons leren eens wat grotere uitgaven te doen. Ik krijg er wel het gevoel van dat ik in een bevoorrecht milieu zit waar men nog rekening met elkaar houdt. Ach ja, zolang de wereld draait, draaien we maar mee. * Verder een leuke dag hoor, nog wat uitgeput van de vorige dagen maar het lukt wel. Vroeg het nieuwe bed in dus maar! * Nog een leuke ervaring gehad in de bib: een paar maanden geleden maakte ik bij een etentje bij vriendin K. kennis met H. Toffe kerel, sindsdien niet meer gezien. Staat ie ineens voor mijn neus aan de balie. Ik was toen net zo keihard in de weer en plots was ik de kluts kwijt. Ik werk in Aarschot en ken daar bijna niemand behalve mensen die in de bib komen. En nu was daar plots een link tussen mijn buiten- en mijn binnenbibliotheekse bestaan! Dat was heel bizar en ik vind het vooral bizar dat ik dat bizar vind. Terwijl het normaal is natuurlijk, mensen die ik in de bib redelijk goed ken, herkennen me niet op de trein of als ik op een meter van ze sta te zingen. Verbazingwekkend, de hersenen van de mens!

Neles eerste tandartsbezoek zit erop en verliep vanzelf. Tandjes prima in orde ;o)Ik 'mocht' met haar op schoot de stoel in, de tandarts vertelde als een echte kleutervriendin alles uit, ze kreeg een cadeautje (staaltje tandpasta, kleuters zijn daar even blij mee als met een dure Barbie!)(mijn kleuter toch ;o)) en nog een ballon en zal binnen een half jaar met veel plezier weer naar ginder gaan. Ze ging met een klein hartje, wellicht heb ik toch in haar bijzijn over mijn tandartsvrees gesproken. Al was ze ook gewoon verlegen omdat ze die vrouw nog nooit gezien had. Dat heeft ze op school geleerd: de eerste keer dat je iemand ziet ben je verlegen, de tweede keer niet meer. Plichtsgetrouw is ze sindsdien de eerste keer dat ze iemand ziet verlegen. Duidelijk gespeeld, nu is het zaak haar dat op de duur niet zelf te laten geloven ;o) "Ja, mama, ik ben verlegen hè, ik heb die wel nog nooit gezien hè. Ho-oh" en"Nee, natuurlijk ga ik niet verlegen zijn, ik heb die wel al gezien hè. Ho-oh." Ik schiet dan altijd in de lach.*Trouwens nog een positief ding van vandaag: sinds 16u20 kan ik weer lachen. * wat was het vandaag mooi buiten. Zo'n heerlijke open hemel met prachtige wolken en zon, kleuren,...

't Gaat alweer wat beter met me. Ik zal best weer beginnen met mijn 'positiva van de dag', dat was het hele opzet van mijn blogje. Ik zocht helemaal geen hoogstaande culturele blogger te zijn of zoiets, daarvoor zit ik niet lang genoeg aan de computer, met sommige van mijn collega's loop ik al hele dagen te filosoferen en nieuwe onderwijssystemen uit te denken etc. ;o) De positiva dus. *Namiddag op de ring in Leuven. Ik kreeg een prachtig beeld op de wolken: de zon brak er net door en toonde zo net zichtbaar regenboogkleuren. Ik heb me meteen aan de kant van de weg gezet om er door de zonnebril naar te turen tot 't weg was. Zonder die zonnebril zag je 't amper, ik voelde me werkelijk bevoorrecht dit te mogen zien. * Naar de tandarts geweest zonder echte angst en zelfs een complimentje gekregen voor 't goed poetsen van mijn tanden. Die weliswaar vooral uit vullingen bestaan ;o) * Lief telefoontje gekregen van vriendin E. bij wie ik mijn gepieker kwijt kan terwijl ze zelf genoeg te piekeren heeft. Dankjewel E.! * Een bos bloemen gebracht naar een vriendin die vorige week een fietsongeval had. Ze is er alweer goed bovenop maar de schok van het besef zo kwetsbaar te zijn. Weer iemand die vanaf nu en fietshelm gaat dragen: jippie! Zij blijkt trouwens de hoofdrol gespeeld te hebben in één van de ongevallen die ik vorige week zag. Had ik 't geweten, ik was uitgestapt om haar te vergezellen tot haar vriend er was * Nu 'n avondje met Peter op de zetel, hij heeft speciaal voor mij zijn plannen voor vanavond gewijzigd, omdat ik 't kan gebruiken. Avondjes samen zijn hier door onze activiteiten soms nogal schaars, vandaar dat zo'n extra avond enorm deugd doet.

Ik schrijf hier niet veel meer, ik lig te zeer met mezelf in de knoop om over andere dingen dan mezelf na te denken, blijkbaar. Zelfs een (volwassenen-)boek gaat er amper nog in, vandaar dat ik nu jeugdboeken aan het lezen ben. Die zijn ook heel goed en gaan er vlotter in ;o) Wat is er toch met me aan de hand? Ofwel ben ik 'jachtig' ofwel ben ik compleet lamzakkerig, ertussen is niets... En 't is niet iets van nu, 't is al zolang ik mij kan herinneren. Steeds periodes van grote onrust, afgewisseld met periodes van ongeoorloofde nietsdoenerij. Uitrusten van de storm die weer voorbij is. En het is niet in een maandelijks ritme ;o) Nu en dan vind ik stukjes van de puzzel die mezelf zou kunnen verklaren. Ik weet ook wel dat 'jezelf zoeken' een heel normale actie is, maar je leven dat alle ingrediënten heeft om gelukkig te zijn niet volledig gelukkig kunnen leven, is toch niet fraai. In mijn goeie momenten ben ik perfect gelukkig en opgewassen tegen de wereld, maar de momenten dat ik ongelooflijk zwartkijk en me belachelijk en stom voel zijn talrijker. Ik vind dat heel erg. En heel moeilijk. Vermoeiend. Ik krijg er nog schuldgevoelens van ook met als gevolg nog meer zwart. Bangelijk. Maar geen paniek: ik ben niet suïcidaal aangelegd. Ik wil niet van mijn leven àf, ik wil ermee leren leven. Hoor mij. Perfecte relatie, heerlijke dochter, een job, een passie, geen geldproblemen (mits we de rekeningstand regelmatig controleren ;o)),... Maar er is zoveel frustratie in mijn leven. Waarom studeert iemand onder zijn vermogen? Meer dan intelligent genoeg om naar de unief te gaan, dat ook doen op eigen kosten en gewoon geen tien bladzijden kunnen studeren omdat de concentratie weg is. "Je kan wel als je wil", dat hoorde ik mijn hele leven, maar ik mocht nog zoveel willen, het kunnen was er nooit. Een ongelooflijk verward bericht, maar ik ga het niet bijwerken want ik ben helemaal op. Misschien past dit niet op een blog, maar het groeit me zodanig over het hoofd... Als iemand me tips kan geven hieromtrent: ik ben hopeloos op zoek!

Nà, dit was zo'n vod van een dag dat ik 'm liefst zo snel mogelijk wil vergeten Tegelijk was het zo'n rare dag dat ie weer fascinerend wordt. Hij (of zij) leek fysiek op een storm: ochtend hectisch, dan een ongelooflijk rustig 'gat' (ik stond helemaal alleen achter de balie: geen collega's, geen lezers...) en toen werd het weer hectisch om nu, na de repetitie met de academie, tot stilstand te komen. Ik heb er zowaar een pintje bijgenomen, iets wat ik thuis in geen jaren gedaan heb. En 't was uit voor ik goed en wel wist dat ik eraan begonnen was: Wendels begin als alcoholist ;o)Een ongeval gezien onderweg naar het werk en eentje op de terugweg. Een dag uit de duizend!Positief punt van de dag: ik heb de avond gehaald!

Ik ben echt een angsthaas wat tandartsen betreft... eens ik daar op de stoel zit is 't over en neem ik mezelf voor nooit meer bang te zijn maar 't is verdorie sterker dan mezelf! Ik veronderstel dat het door mijn eerste tandartsbezoek van mijn leven komt, ik was toen zo'n 8 jaar oud (!) en vroeg bang aan de tandarts of hij toch maar geen tand zou trekken. "Nee hoor," antwoordde de man diplomatisch om me even later snel twee tanden te trekken! Ik voel me nog steeds belazerd en sindsdien vertrouw ik geen enkele tandarts meer. Tegen beter weten in. Mijn dochter is nu 4 jaar en ik heb net haar eerste afspraak gemaakt... schandalig laat maar ik schoof het altijd voor me uit. Via een vriendin heb ik een kindertandarts gevonden, die zal wel weten hoe het moet, intussen moet ik ervoor zorgen dat ik mijn angst niet op Nele overbreng. De kans is groot dat ze voelt hoe bang ik ben, in dat geval moeten we mij samen maar eens goed uitlachen!

Waw, als je ooit eens een goed excuus hebt om naar kindertheater te gaan... Theater Terra met 'Kikker' bijvoorbeeld... Vandaag met vriendin en de kindjes wezen kijken en het was werkelijk fantastisch! Niet alleen voor kleuterogen en -oren dus, ook voor ons 'grote mensen' Enorm genoten maar natuurlijk bekaf nu want we gingen van Leuven helemaal naar Mortsel met bus, trein en voeten, alles bij elkaar zes uurtjes maar zoals ik eerder al eens vermeldde is de reis an sich ook al heel bijzonder voor de kleutertjes. Voor ons, mama's, was het ook heel hard genieten om onze ukkies samen bezig te horen. Morgen weer 't verstand op de bib krijgen, 't is toch altijd ne serieuze switch!

Peter had weer een snookertornooi te spelen, dus trok ik met Nele weer naar Brussel, ik had namelijk ontdekt dat daar een Chocolademuseum is ;o) waar je ook chocolade mag proeven (eindelijk zou ik weten hoe dat smaakt!). Het Chocolademuseum was leuk maar niet echt indrukwekkend (hoe kan dat eigenlijk ook) maar Nele (en ik ook) weten nu toch waar en hoe cacaobonen groeien, hoe je pralines maakt (gedemonstreerd, dus nu kan ik het zelf ook, aaarghl) en dat er zelfs mensen zijn die kleding en hoeden maken met chocolade. Iets gaan drinken, daarna naar Manneken Pis. Dat vond mijn kleine kleuter wel hilarisch. Ik hoorde een Fransman zeggen: "Les Belges sont des fraudeurs!" De man had waarschijnlijk een vijf meter hoog Manneken verwacht dat de argeloze cultuurminnaar met zwaaiende bewegingen en echte urine onderspoot. Nu, dat doet de Eiffeltoren ook niet. Postkaart met Manneken gekocht zodat Nele morgen in de klas kan laten zien waar ze geweest is. Zelf komt ze geregeld af met dingen als: "Michiel is naar DisneylandParijs geweest, wanneer gaan wij ook eens?" Laat nu die anderen maar eens vragen om naar Manneken Pis te gaan ;o) Wafel gekocht die ze niet lekker vond (dus die at ik maar op, dat wordt weer vijftien keer de trap op en af lopen straks ;o() en naar de kathedraal. Daar heb ik al twee keer mogen meezingen met het kathedraalkoor, dat was voor haar een extra motivatie om eens te gaan kijken. Na St. Paul's Cathedral in London viel dit wel wat tegen voor haar, verwend jochie. Gelukkig stonden er heel veel kerststallen van de verschillende taalgemeenschappen, ze heeft er echt van genoten! En dan weer trein en bus op, en nu zit ze te knutselen, intussen druk babbelend maar ik moet er niet op reageren, da's wel gemakkelijk!

Positieve dingen van de dag: klasgenote van 20 jaar geleden tegengekomen in ons dorp, blijkt hier ook te wonen, het was voor ons beiden een aangename verrassing! * Met Nele naar Brussel met bus en trein (avontuur op zich) en me eens goed in de solden van Cora Kemperman gestort. Ik kwam met enkele verrassingen thuis: "Heb ik dit gekocht? Aaaarghl!" Thuis lijken die dingen altijd weer gedurfder dan in de winkel ;o) * In Brussel ook pianolerares van twintig jaar geleden tegengekomen (zij was toen 19, ik 14, wat was het geweldig om zo'n jonge lerares te hebben!) Wat een speciale dag qua ontmoetingen! * Nele was heel leuk en lief. In de winkel: "Als jij dàt kleedje koopt maak ik een mooi cadeautje voor jou!" Terwijl ik wat kleren paste, lag zij op mijn jas en rugzak te passen, heerlijk uitgestrekt onder de rekken. Vond ik wel grappig. Op de terein keken we naar het sneeuwlandscahp. Nele: "Wat is de wereld toch mooi! Die verandert altijd!" Heerlijk om je dochter zoiets te horen zeggen!Negatieve dingen van de dag: te klein om te onthouden!

Hier sliep dus vannacht een vriendinnetje van mijn dochter, ze zijn beiden vier jaar. Het duurde een hele poos eer ze in slaap vielen, ik had kunnen besluiten dat ik bij hen op de kamer ging slapen zodat ze rustig in slaap konden vallen. Ik dacht ook even om met z'n drietjes in het dubbel bed te gaan liggen tot ze sliepen, om ze dan in hun bedjes te leggen. Ik ben een vrouw dus de kans dat de moeder mij van seksueel misbruik zou verdenken is klein. Ik zou een alleenstaande vader kunnen zijn en besluiten bij de twee vriendinnetjes op de kamer te gaan slapen. Of bij de zoon en zijn vriendje. Nee, dat had ik dan niet mogen besluiten. Natuurlijk is Michael Jackson wel stommekes bezig als hij niks verkeerds doet, natuurlijk wordt hij verdacht, hoe onschuldig hij ook mag zijn. Als mijn man en ik thuiskomen van een avondje uit, ben ik het altijd die de babysit naar huis brengt, Peter zou het gevoel hebben als een bedreiging over te komen. Het is allemaal triest vind ik. Maar volledig des mensen, zelf voel ik me ook helemaal anders als in een donkere straat een man van de andere kant komt dan als dat een vrouw is. Het is me jammer genoeg al van kindsbeen af herhaaldelijk bewezen dat die vrees gegrond is, maar ik vind het wel heel erg jammer. En bijzonder pijnlijk voor al die mannen die er nog niet over p e i n z e n iemand lastig te vallen. En dat zijn er veel.

Een vriendinnetje van Nele is hier op logies. Nu weet ik waarom je twee kinderen 'moet' hebben: dat is veel gemakkelijker! Wellicht niet altijd, maar op de speelmomenten, amai! Ik kan rustig strijken, krantje lezen, heerlijk hoe die twee elkaar bezighouden!Straks een wandelingetje in het heerlijke buitenweer, mmmmm!

De feesten zijn weer leuk geweest! Voor velen schijnt het een commerciële verplichting te zijn, een overdreven gedoe. Intussen zit ik het goed te vinden dat tenminste één keer per jaar het nog vanzelfsprekend is dat je je hele familie ziet (en dan nog maar alleen het gezin waar je uitkomt). En dat iedereen dan een leuk cadeautje uitzoekt naar eigen vermogen (dat kan ook 'niet' zijn) en er nog eens gewoon gezellig gekeuveld wordt. Op begrafenissen wordt toch zo vaak verzucht dat men elkaar toch wat vaker moet zien! ik ben hier aan 't preken en ik meen het nog serieus ook! Misschien ben ik één van de weinige gelukkigen met een toffe familie.Gisteren een bizarre ervaring gehad: we gaven ons laatste concert en ik was zodanig moe dat ik geen spat zenuwen voelde! En dat terwijl ik toch eventjes alleen moest zingen. Nu, het was natuurlijk veel comfortabeler zo. Intussen is gebleken dat ik vandaag wat zieke darmpjes heb en dat ik me heel slap voel (de hele dag zetellegerig zonder me te vervelen!) dus die vermoeidheid van gisteren zal daar wel een voorbode van geweest zijn. De kerstconcerten zitten erop nu, in februari beginnen we aan het volgende project.

Het concert van gisteren was toch weer goed gelukt! Maandag in Brugge gingen er wat dingen fout, gisteren waren het er minder. Het waren andere, die van maandag konden we nu voorzien en we maken er een erezaak van ons geen twee keer door hetzelfde te laten vangen. Ik denk wel dat de foutjes die gebeuren niet opgemerkt worden door de luisteraar omdat die niet weet hoe het moet zijn. Bij Bach of Mozart ligt dat anders ;o) Ik heb er zelf echt van genoten al blijft het telkens spannend tot het einde. Je kan een hoestbui krijgen, of draaierig worden als je te lang moet stilstaan zonder te zingen. Je kan de kluts kwijtraken, en je moet voortdurend op je hoede zijn want ook iemand anders kan compleet fout beginnen zingen en daardoor kan je dan zelf het noorden kwijtraken en stort het hele bouwwerkje in. Gebeurt regelmatig hoor, en dan is het de uitdaging en de kunst om alles weer recht te trekken. 't Is dus wel korvee, we zijn stikop na afloop. Gedurende anderhalf uur haal je alles uit de kast, alles wat je ooit hebt opgestoken wordt aangesproken. Nee, serieus: het is een enorme krachtinspanning. Heerlijk!

Peter wou me gisteren zo graag zijn kerstcadeautje al geven. "Te vroeg," zei ik, "het is echt nog geen Kerstmis!" Een paar uur later wou hij het nog steeds zo graag geven. Ik bedacht dat we voor het eerst sinds lang eens een hele dag met ons drietjes thuis waren, perfect voor een kerstfeestje eigenlijk! Dus ging hij naar de nachtwinkel en ruimden Nele en ik de living wat op. Het was één van de gezelligste kerstfeestjes sinds lang!

Oewe, oewe, wat ben ik moewe... 't is weer wat laat. We hebben net een concert gegeven in Brugge en ik moet het toegeven: we hebben dat niet slecht gedaan! Het voelde wel wat 'naakt' aan; we zingen ditmaal als vrouwenkoor. Vierstemmige passages met 11 vrouwen, 't is niet simpel! Vic Nees, Kurt Bikkembergs,... muziek die niet vanzelf zingt! Afgezien van een paar foutjes die we dan maar herstelden was 't heel goed. Vroeger waren kerken per definitie koud, nu is 't al de teede keer dat ik echt last had van de warmte. Vorig jaar zijn we met z'n drieën bijna tegen de vlakte gegaan van de hitte. Wij zitten niet rustig neer hè, wij staan een straffe prestatie te leveren met verstand en ademhaling dus dat is best zwaar. Maandag en vrijdag mogen we nog eens, daarna is het tot in februari gedaan.

Woensdag met dochtertje Nele naar de stad geweest. Terug aan het station zag ik van ver een kerstmanmuts. Wij blij: de kerstman in 't station! Wat was ze fier met de lasagna die ze van de kerstman kreeg! Het was duidelijk voor haar: die zwetende, afgepeigerde jongeman met kerstmannenpak kon de echte niet zijn. Benieuwd hoe zij het later ontdekken zal dat 't allemaal niet echt is. Er schijnen heel wat kinderen van het vierde leerjaar nog bniet te weten dat Sinterklaas niet bestaat. Straks komen ze op een leeftijd dat ze het je achteraf kwalijk nemen dat je ze niet hebt ingelicht! Het was zo grappig absurd, dat kleine kind met lasagne van de kerstman ;o))))

Net een frisse neus gehaald in het IJsland van Noi Albinoi (Film, in 't Stuk). Mooi maar niet opbeurend tenzij in de zin van 'gelukkig heb ik het beter'. Heel mooi én eigenlijk ook wel veel gelachen. 't Was goed in de bib vandaag. Veel 'uitzonderlijke gevalletjes' doch geen echt ambetante. 't Was er weer 23° en dan gaan de deuren aan de balie nog voortdurend open. Gezond... Toch wel raar hoe een klas boeken kwam inleveren: de boeken werden uit zakken op de balie gekieperd, eentje viel zelfs op de grond. De leerlingen kwamen met ontzettend veel tumult binnen, liepen naar de jeugdafdeling, zetten de computers aan en uit, redelijk veel kinderen hadden boete maar geen geld bij zich dus kregen ze geen boeken mee... En het lawaai bleef, het was net niet hard genoeg om mij te doen ingrijpen maar een volgende keer als die klas komt en het weer van dattum is, zal 't nie meer pakken! Maar ja, ik heb ooit al eens iets tegen die leerkracht gezegd en dan vroeg ie aan de leerlingen het dichtst bij hem of ze mij gehoord hadden, verder gebeurt er niets. Ik zal toch eens even bedenken wat ik volgende keer doe. Er waren niet veel andere mensen in de buurt dus ze vielen niet echt iemand lastig. Maar dit kan natuurlijk niet in een bib. Anderhalf jaar geleden heb ik ook weleens ingegrepen. Aan een juf gezegd dat ze toch nog eens wat afspraken over het bibliotheekbezoek mocht maken in de klas. Want dat zij de bib het rommeligst achterlieten van allemaal. Lap. De volgende dag stond de directrice bij mij om te vragen waarom ik zei dat hun leerlingen de stoutste kindjes van Aarschot waren. Nou moe. Ik schrok me rot. Ik heb het dan maar haarfijn verteld: hoe de juf op een stoel ging zitten bij de balie terwijl de kinderen boeken kozen op de jeugdafdeling die niet zichtbaar is vanaan de balie ;o)Hoe het niet hielp dat ik vriendelijk vroeg om de boeken op stapeltjes te leggen bij het inleveren ipv op één grote schuivende berg. Nu, we hadden daarna wel wat afspraken, tot na de zomer, toen was het weer gedaan. De meeste van mijn collega's zien hier blijkbaar geen graten in dus blijft het zo. Als enige er iets van zeggen is moeilijk...Ik heb zelf zeven jaar les gegeven waarvan één jaar in het lager onderwijs dus ik weet drommels goed dat een klas rustig naar de bib kan gaan. Dat wordt trouwens ook door verschillende leerkrachten bewezen bij ons in de bib.

De kerstboom stinkt naar kattenpis en in de winkels lijd ik haast fysiek onder de kerstmuzak. Bah!Positief punt van de dag: ik voel me schitterend en het is mooi weer!